Bram en ik zijn vrijdag glibberend en glijdend opstap geweest om te kijken naar een logeerhuis. Er moet toch wat regelmaat komen in het logeren en Bram wordt zo zwaar dat dat niet meer zomaar overal kan.
Het was heel gezellig. We hebben voor we naar binnen gingen even gewandeld door de sneeuw, vond hij heerlijk. Binnen zakte hij als een pudding in en vervolgens klaarde hij meteen op toen we weer buiten stonden, dus nog maar een rondje door de sneeuw gemaakt.
Thuisgekomen kwam Lina al snel en kon hij weer naar buiten. Hij genoot. Het gaat gewoon best lekker de laatste tijd. Alleen het eten en drinken gaat wat moeilijker, hij verslikt zich vaak, maar hoest goed. Ik denk dat het door de snotneus komt.
Maar tegen de avond zat het me toch niet lekker, 37,8 Niets aan de hand. Om 12 uur was Alfred thuis, toen we gingen slapen, toch nog even getempt, Bram haalde zo diep raspend adem: 39,2 Paracetamol er in, lekker instoppen en hopen dat de koorts gauw zou zakken. De volgende ochtend: 40,6 Dit is dus echt niet fijn. Een zwetend warm ventje dat heel moeizaam ademt en nauwelijks reactie geeft.
Ik had nog augmentin staan en wilde daar eigenlijk mee beginnen, dus de huisarts maar thuis gebeld. Die is gekomen en we hebben even besproken welke stappen we wel en niet doen deze keer. Wel AB, geen zuurstof, geen ziekenhuis, etc. Bram had nu 41,2 en zijn saturatie zat op 85% als hij nog verder zou zakken zouden we hem morfine pleisters geven om rustig te worden.
Gelukkig was het allemaal niet nodig. Na verloop van tijd reageerde hij eindelijk op de paracetamol en zakte de koorts. De AB is aangeslagen. Bram slaapt veel, maar hij is er weer, de koorts zo goed als weg. Kan weer gewoon rustig ademen, een beetje eten en me aankijken, hij plast weer, hij klimt er weer boven op!
Ik blijf het bijzonder vinden hoe snel hij reageerd op de AB en er dan weer bovenop klimt, hij was er weer echt heel erg slecht aan toe en dat zou je niet zeggen als je hem nu ziet. We waren wederom weer even heel bang........
PIMD disability blog
zondag 19 december 2010
donderdag 16 december 2010
12 JAAR!!!
Sommige mensen hoor je alleen op verjaardagen van “..”, anderen op verjaardagen juist niet, over het algemeen kan dat me echt niet deren, maar vandaag stelt iedereen me teleur.
(niet iedereen natuurlijk, maar die weten dat hopelijk wel!)
Zijn het de donkere dagen, het koude weer, het gevoel vakantie (lees ‘rust’) nodig te hebben van alle dagelijkse beslommeringen van huis en kinderen, of heb ik het gewoon moeilijk met de 12de verjaardag van Bram?
Ik weet het niet, ik denk een beetje van alles, maar waarschijnlijk heb ik het vooral heel moeilijk met mezelf en al doen mensen nog zo hun best, als ik katterig reageer, denk dan vooral: komt wel goed, ze heeft gewoon even haar dag niet!
Bram doet vandaag zeker zijn best! Hij heeft het belabberde opstaan (een dikke vette aanval toen de kids hem wilden kussen en voor hem zingen), meer dan goed gemaakt bij het trakteren op school. De afgelopen 10 jaar heeft hij elke keer met sinterklaas en zijn verjaardag alleen maar geslapen, of hij lag in het ziekenhuis. Daar ben ik zo aan gewend dat ik niet eens een fototoestel bij me had.
Maar Bram had het naar zijn zin, was blij met het cadeaupapier van het cadeautje dat hij had meegenomen als traktatie voor de groep (een sprekend fotolijstje) en was ook blij met de bokkenpoten van de bakker! We hebben zijn verjaardag gevierd in de kring en hij deed echt goed mee, dus ook een traktatie voor mama!! (een foto volgt nog)
12 JAAR!!!, wat een vent is het al. In de statafel heb je echt een krukje nodig om hem een kus te kunnen geven, nog even en het plafond moet verhoogd worden ;o). Maar met zijn au de toilet, zijn diepe stem en brede schouders, begint het echt een stuk te worden!!
(niet iedereen natuurlijk, maar die weten dat hopelijk wel!)
Zijn het de donkere dagen, het koude weer, het gevoel vakantie (lees ‘rust’) nodig te hebben van alle dagelijkse beslommeringen van huis en kinderen, of heb ik het gewoon moeilijk met de 12de verjaardag van Bram?
Ik weet het niet, ik denk een beetje van alles, maar waarschijnlijk heb ik het vooral heel moeilijk met mezelf en al doen mensen nog zo hun best, als ik katterig reageer, denk dan vooral: komt wel goed, ze heeft gewoon even haar dag niet!
Bram doet vandaag zeker zijn best! Hij heeft het belabberde opstaan (een dikke vette aanval toen de kids hem wilden kussen en voor hem zingen), meer dan goed gemaakt bij het trakteren op school. De afgelopen 10 jaar heeft hij elke keer met sinterklaas en zijn verjaardag alleen maar geslapen, of hij lag in het ziekenhuis. Daar ben ik zo aan gewend dat ik niet eens een fototoestel bij me had.
Maar Bram had het naar zijn zin, was blij met het cadeaupapier van het cadeautje dat hij had meegenomen als traktatie voor de groep (een sprekend fotolijstje) en was ook blij met de bokkenpoten van de bakker! We hebben zijn verjaardag gevierd in de kring en hij deed echt goed mee, dus ook een traktatie voor mama!! (een foto volgt nog)
12 JAAR!!!, wat een vent is het al. In de statafel heb je echt een krukje nodig om hem een kus te kunnen geven, nog even en het plafond moet verhoogd worden ;o). Maar met zijn au de toilet, zijn diepe stem en brede schouders, begint het echt een stuk te worden!!
GEFELICITEERD BRAM!!!
zondag 12 december 2010
verdriet
Hij haat me. Vertelde me nog wel even zachtjes en snel dat hij wel van me blijft houden, maar me nu vreselijk haat!
En gelijk heeft hij. Dat mooie verhaal, die magische man met een eeuwen oude baard en zijn trouwe pieten, heb ik verpest. Spoken bestaan niet, monsters zijn verzinsels in boeken, Harry Potter is ook gewoon bedacht en er is een mooie film van gemaakt en dat is allemaal goed, gelukkig zelfs. Een zorg minder.
Maar die lieve onschuldige kindervriend, die niemand iets kwaad doet, de meest prachtige cadeaus mee brengt en nog over daken kan rijden en door schoorstenen kan klimmen ook, dat nou uitgerekend hij ook een verzinsel moet zijn, dat is goed waardeloos…….!
vrijdag 10 december 2010
even een pakketje ophalen....
Bram heeft hele trouwe vrienden. Eéntje daarvan, een hele lieve, vergeet nog al eens iets na een logeerpartij. Nooit echt belangrijk, soms wel wat lastig. De laatste keer waren het de reservesleutels van de auto. Geen last, we hebben drie sleutels, dus voldoende. Toch werd het deze keer onverwacht lastig.
De vriend van Bram wilde het goed doen en stuurde de sleutels aangetekend op. Aan Bram. Prima zou je denken. Toch niet. Ik was helaas niet thuis toen de postbode aan de deur kwam en die nam het pakketje dus weer mee. Vreemd genoeg niet naar het postkantoortje hier in het dorp, maar één dorp verder op waar ze ons niet kennen. Na eerst nog het formuliertje een keer te zijn vergeten, ging ik op pad om de sleutel op te halen.
“Nee mevrouw, die kan ik u niet mee geven, het pakketje is nl niet voor u.” Uitlggen dat het voor Bram wat lastig is om langs te komen mocht niet baten, hij moest komen om te tekenen en zich te legitimeren……(??)
Goed, wat moet dat moet, in de bus en met paspoort op zak naar het postkantoor (ergens in een supermarkt). Bram was nog niet binnen of hij kreeg een lekkere grote aanval. Ik zei nog: schat doe nou niet, je moet nog tekenen, maar Bram keek glazig voor zich uit.
Ik kreeg direct zonder legitimeren het pakketje mee, gek hè?
De vriend van Bram wilde het goed doen en stuurde de sleutels aangetekend op. Aan Bram. Prima zou je denken. Toch niet. Ik was helaas niet thuis toen de postbode aan de deur kwam en die nam het pakketje dus weer mee. Vreemd genoeg niet naar het postkantoortje hier in het dorp, maar één dorp verder op waar ze ons niet kennen. Na eerst nog het formuliertje een keer te zijn vergeten, ging ik op pad om de sleutel op te halen.
“Nee mevrouw, die kan ik u niet mee geven, het pakketje is nl niet voor u.” Uitlggen dat het voor Bram wat lastig is om langs te komen mocht niet baten, hij moest komen om te tekenen en zich te legitimeren……(??)
Goed, wat moet dat moet, in de bus en met paspoort op zak naar het postkantoor (ergens in een supermarkt). Bram was nog niet binnen of hij kreeg een lekkere grote aanval. Ik zei nog: schat doe nou niet, je moet nog tekenen, maar Bram keek glazig voor zich uit.
Ik kreeg direct zonder legitimeren het pakketje mee, gek hè?
dinsdag 30 november 2010
Geloven
De spanning is te voelen in huize Vega, de sint en zijn pieten zijn in het land. Ondanks de kou en een brandende schoorsteen, dalen ze toch 1 à 2 keer per week door het kanaal naar beneden om de schoentjes te vullen. De verbazing is groot dat wij in de weide omgeving de enige zijn die gekleurde pepernoten krijgen bij de cadeautjes……
Parallel aan deze sint spanningen lopen de voorbereidingen voor kerst. Josephine oefent mee voor het zingen in het engelen koor in de plaatselijke kerk. Er worden veel vragen over god en geloof op mij afgevuurd: waarom geloven mensen in god? Spoken of geesten of zo bestaan toch niet? En Jezus is toch dood gegaan aan het kruis? En als je dood bent, dan ben je toch weg, heb je nooit meer pijn of verdriet, dan stopt alles toch? Dan leef je toch alleen maar als herinnering in de harten van mensen die aan je denken? Dus dan denken ze toch aan een dooie in de kerk, Jezus en andere doden en zo? Waarom is het dan feestelijk in de kerk? Dat zou toch verdrietig moeten zijn. Het is wel huil-muziek die we daar moeten zingen, dus dat klopt wel……….
Op een goed moment zeg ik dat god een beetje is als sinterklaas. Ik wil nog meer zeggen, maar dat is niet nodig, er komt een grote Oooo, nou snap ik het….!!!! En het gesprek is klaar. Pffff, dat was een makkie!
Een paar middagen verder is er een vriendje te spelen en Josephine vertelt trots dat ze een surprise heeft gemaakt en een gedicht. Het jongetje vat dat begrijpelijk verkeerd op en zegt blij verrast: geloof jij ook niet meer in sinterklaas? Jawel zegt Joos. Het is even stil, het jongetje krijgt een enorm rood hoofd en vlekken in zijn nek en ik doe of ik niets gehoord heb.
Joos: gelooft je broer ook niet? Nee. En je vader en moeder ook niet? Nee, die ook niet……
Geloof je in god? Ja, natuurlijk, dat wel. Nou daar geloven wij niet in, wij geloven in Sinterklaas!!!
Parallel aan deze sint spanningen lopen de voorbereidingen voor kerst. Josephine oefent mee voor het zingen in het engelen koor in de plaatselijke kerk. Er worden veel vragen over god en geloof op mij afgevuurd: waarom geloven mensen in god? Spoken of geesten of zo bestaan toch niet? En Jezus is toch dood gegaan aan het kruis? En als je dood bent, dan ben je toch weg, heb je nooit meer pijn of verdriet, dan stopt alles toch? Dan leef je toch alleen maar als herinnering in de harten van mensen die aan je denken? Dus dan denken ze toch aan een dooie in de kerk, Jezus en andere doden en zo? Waarom is het dan feestelijk in de kerk? Dat zou toch verdrietig moeten zijn. Het is wel huil-muziek die we daar moeten zingen, dus dat klopt wel……….
Op een goed moment zeg ik dat god een beetje is als sinterklaas. Ik wil nog meer zeggen, maar dat is niet nodig, er komt een grote Oooo, nou snap ik het….!!!! En het gesprek is klaar. Pffff, dat was een makkie!
Een paar middagen verder is er een vriendje te spelen en Josephine vertelt trots dat ze een surprise heeft gemaakt en een gedicht. Het jongetje vat dat begrijpelijk verkeerd op en zegt blij verrast: geloof jij ook niet meer in sinterklaas? Jawel zegt Joos. Het is even stil, het jongetje krijgt een enorm rood hoofd en vlekken in zijn nek en ik doe of ik niets gehoord heb.
Joos: gelooft je broer ook niet? Nee. En je vader en moeder ook niet? Nee, die ook niet……
Geloof je in god? Ja, natuurlijk, dat wel. Nou daar geloven wij niet in, wij geloven in Sinterklaas!!!
donderdag 25 november 2010
van theorie naar praktijk
In theorie heeft mijn kind een moeilijk instelbare epilepsie, in de praktijk heeft hij een niet instelbare epilepsie.
In theorie heeft mijn kind moeilijk instelbare epilepsie, in de praktijk blijkt hij voornamelijk ernstig gehandicapt
In theorie heeft mijn kind mogelijkheden, in de praktijk heeft hij eigenlijk alleen maar onmogelijkheden
In theorie werken wij aan doelen, in de praktijk glimlachen wij daar om
In theorie heeft mijn kind bestaansrecht, in de praktijk is alleen zorgen niet voldoende
In theorie hebben we alles voor hem over, in de praktijk hebben we er soms genoeg van
In theorie dwepen we met wat een kind als het mijne allemaal voor mooie dingen schenkt, in de praktijk wil niemand met hem noch ons ruilen
In theorie zijn er allerlei instanties die ons kunnen en willen helpen in de praktijk moeten we alles zelf regelen, uitvinden, organiseren en vooral doen.
In theorie moet mijn kind kunnen participeren, in de praktijk is dat onmogelijk
In theorie is er veel aandacht voor ons, in de praktijk komt van dit alles bar weinig terecht
In theorie moet je levens redden, in de praktijk zetten wij vraagtekens
In theorie blijft er niet zoveel over om van te houden, in de praktijk houden wij ziels veel van hem!!
In theorie heeft mijn kind moeilijk instelbare epilepsie, in de praktijk blijkt hij voornamelijk ernstig gehandicapt
In theorie heeft mijn kind mogelijkheden, in de praktijk heeft hij eigenlijk alleen maar onmogelijkheden
In theorie werken wij aan doelen, in de praktijk glimlachen wij daar om
In theorie heeft mijn kind bestaansrecht, in de praktijk is alleen zorgen niet voldoende
In theorie hebben we alles voor hem over, in de praktijk hebben we er soms genoeg van
In theorie dwepen we met wat een kind als het mijne allemaal voor mooie dingen schenkt, in de praktijk wil niemand met hem noch ons ruilen
In theorie zijn er allerlei instanties die ons kunnen en willen helpen in de praktijk moeten we alles zelf regelen, uitvinden, organiseren en vooral doen.
In theorie moet mijn kind kunnen participeren, in de praktijk is dat onmogelijk
In theorie is er veel aandacht voor ons, in de praktijk komt van dit alles bar weinig terecht
In theorie moet je levens redden, in de praktijk zetten wij vraagtekens
In theorie blijft er niet zoveel over om van te houden, in de praktijk houden wij ziels veel van hem!!
vrijdag 19 november 2010
Wie de schoen past trekke hem aan!
Nu de gemeente eindelijk de beslissing heeft genomen dat Bram een nieuwe zitvoorzienning nodig heeft en de Welzorg de juiste opdrachtformulieren binnen heeft, lijkt het toch allemaal goed te komen. Gisteren hadden wij een passing voor de rolstoel van Bram, met Anatomic sitt.
Anatomic sitt maakt mooie, lichtgewicht ortheses. Over het algemeen zijn de ortheses die je krijgt echt enorme dingen. Een soort oude oor-rokers-stoelen van weleer op wielen. Anatomic sitt maakt al jaren een veel industriëler product, een dunne kunststof schaal met inlay’s geheel naar het lijf gevormd. Onze vorige orthese van WSP is op mijn verzoek, op basis van dit model vervaardigd. Het enige minpuntje dat ik kan bedenken bij de Anatomic sitt is dat de kleuren die aangeboden worden echt uit de tachtiger jaren stammen en dus vind ik het niet gek dat iedereen voor zwart blijft kiezen!
Even wat uitleggen:
Een orthese is een volledig naar de gebruiker gevormde zitkuip. Kinderen als Bram, met aan de ene kant een lage spierspanning en aan de andere kant een hoge, trekken krom: een Scoliose. Wel of niet goed gesteund, krom trekt hij toch wel, maar door een goede orthese kun je dit proces afremmen en wat al krom staat ondersteunen zodat zitten comfortabel blijft en niet vermoeiend wordt. Daarbij is Bram niet zo heel goed in zitten en met een beetje steun op de juiste plaatsen zie je dat hij energie over houd om ook nog om zich heen te kijken en misschien op goede dagen wat te doen.
Nadeel van een orthese is dat hij zo goed aansluit, dat het moeilijk is om een tildoek onder de gebruiker te krijgen. Laat je hem op de tildoek zitten, dan verschuift dit, zit hij op plooien en hangen overal slierten aan waar andere kinderen weer aan gaan trekken om mee te spelen. Daarnaast, geheel onbelangrijk, maar toch: het ziet er vreselijk uit!
Er zijn een paar fabrikanten van tildoeken. Ieder zijn eigen kleur: bv grijs van het Tilcentrum, geel van Domicare, groen van Lopital, ect. en afhankelijk van de maat, een rode, groene, blauwe, gele, enz. bies! Dus nu weten jullie het: zie je iemand in een rolstoen zitten waar gele flappen uithangen, dan hebben ze een tilsysteem van Domicare, zijn de flappen grijs met een rode bies, dat is een kleine kindermaat van het tilcentrum en is ie knalgroen, dan is ie van Lopital!
Anatomic sitt heeft in zijn orthesekuipjes de mogelijkheid voor een extra in-lay die te gebruiken is als tildoek. In de kuip niet te onderscheiden van de gewone bekleding, maar indien gewenst zo te gebruiken dat je kunt tillen, een top ontwikkeling!
Anatomic sitt maakt mooie, lichtgewicht ortheses. Over het algemeen zijn de ortheses die je krijgt echt enorme dingen. Een soort oude oor-rokers-stoelen van weleer op wielen. Anatomic sitt maakt al jaren een veel industriëler product, een dunne kunststof schaal met inlay’s geheel naar het lijf gevormd. Onze vorige orthese van WSP is op mijn verzoek, op basis van dit model vervaardigd. Het enige minpuntje dat ik kan bedenken bij de Anatomic sitt is dat de kleuren die aangeboden worden echt uit de tachtiger jaren stammen en dus vind ik het niet gek dat iedereen voor zwart blijft kiezen!
http://www.anatomicsitt.com/nl/index.php?s=produkter&m=sittsystem
Een orthese is een volledig naar de gebruiker gevormde zitkuip. Kinderen als Bram, met aan de ene kant een lage spierspanning en aan de andere kant een hoge, trekken krom: een Scoliose. Wel of niet goed gesteund, krom trekt hij toch wel, maar door een goede orthese kun je dit proces afremmen en wat al krom staat ondersteunen zodat zitten comfortabel blijft en niet vermoeiend wordt. Daarbij is Bram niet zo heel goed in zitten en met een beetje steun op de juiste plaatsen zie je dat hij energie over houd om ook nog om zich heen te kijken en misschien op goede dagen wat te doen.
Nadeel van een orthese is dat hij zo goed aansluit, dat het moeilijk is om een tildoek onder de gebruiker te krijgen. Laat je hem op de tildoek zitten, dan verschuift dit, zit hij op plooien en hangen overal slierten aan waar andere kinderen weer aan gaan trekken om mee te spelen. Daarnaast, geheel onbelangrijk, maar toch: het ziet er vreselijk uit!
Er zijn een paar fabrikanten van tildoeken. Ieder zijn eigen kleur: bv grijs van het Tilcentrum, geel van Domicare, groen van Lopital, ect. en afhankelijk van de maat, een rode, groene, blauwe, gele, enz. bies! Dus nu weten jullie het: zie je iemand in een rolstoen zitten waar gele flappen uithangen, dan hebben ze een tilsysteem van Domicare, zijn de flappen grijs met een rode bies, dat is een kleine kindermaat van het tilcentrum en is ie knalgroen, dan is ie van Lopital!
Anatomic sitt heeft in zijn orthesekuipjes de mogelijkheid voor een extra in-lay die te gebruiken is als tildoek. In de kuip niet te onderscheiden van de gewone bekleding, maar indien gewenst zo te gebruiken dat je kunt tillen, een top ontwikkeling!
woensdag 3 november 2010
Gemeente, WMO, Trivium plus, Welzorg, Anatomic sitt, WSP, ODC 't Lantaarntje......
Allemaal instanties en (gesubsidieerde) bedrijven die momenteel bezig zijn om er voor te zorgen dat de rolstoel waar Bram nu in zit, aangepast wordt aan zijn lengte net als alle andere hulpmiddelen....
Bram is explosief gegroeid zoals ik al eerder meldde. Eén van de gevolgen is dat zijn hulpmiddelen niet meer passen. Zo is de kuip van zijn rolstoel te klein, de zakken waar wij hem in zijn kamer mee tillen ook te klein en de tillift voor in de zitkamer ook niet meer inzetbaar omdat Bram er niet meer tussen past, duidelijk lijkt mij!
Nou, duidelijk is het wel, maar oplossen is wat ingewikkelder. Er zijn nu 8 verschillende mensen aan 8 verschillende bureaus op 8 verschillende locaties aan het proberen op één lijn te komen om zo tot een goedkoopst adequate oplossing te komen. De kosten van deze beslissing overstijgen de aanpassingen die wij nodig hebben volledig, maar het ergste is dat ik deze aanvraag in mei heb ingediend en wij pas eind november horen of het kan om dan het volgende peloton mensen aan het werk te zetten zodat wij in maart misschien een nieuwe rolstoel hebben die dan krap een halfjaar mee kan omdat hij dan inmiddels weer te klein is.
De tillift die wij wilden (een inklapbare lift om ook mee te kunnen nemen naar ziekenhuis, dierentuin of familie bezoek) is afgewezen. We krijgen een lift in twee delen. Dat maakt hem niet opvouwbaar, maar wel demontabel. Volgens de WMO ambtenaar komt het op 't zelfde neer....
Ik word hier zo moe van, wie of wat is hier nou explosief aan het groeien?
Bram is explosief gegroeid zoals ik al eerder meldde. Eén van de gevolgen is dat zijn hulpmiddelen niet meer passen. Zo is de kuip van zijn rolstoel te klein, de zakken waar wij hem in zijn kamer mee tillen ook te klein en de tillift voor in de zitkamer ook niet meer inzetbaar omdat Bram er niet meer tussen past, duidelijk lijkt mij!
Nou, duidelijk is het wel, maar oplossen is wat ingewikkelder. Er zijn nu 8 verschillende mensen aan 8 verschillende bureaus op 8 verschillende locaties aan het proberen op één lijn te komen om zo tot een goedkoopst adequate oplossing te komen. De kosten van deze beslissing overstijgen de aanpassingen die wij nodig hebben volledig, maar het ergste is dat ik deze aanvraag in mei heb ingediend en wij pas eind november horen of het kan om dan het volgende peloton mensen aan het werk te zetten zodat wij in maart misschien een nieuwe rolstoel hebben die dan krap een halfjaar mee kan omdat hij dan inmiddels weer te klein is.
De tillift die wij wilden (een inklapbare lift om ook mee te kunnen nemen naar ziekenhuis, dierentuin of familie bezoek) is afgewezen. We krijgen een lift in twee delen. Dat maakt hem niet opvouwbaar, maar wel demontabel. Volgens de WMO ambtenaar komt het op 't zelfde neer....
Ik word hier zo moe van, wie of wat is hier nou explosief aan het groeien?
Ik word niet moe van het zorgen, maar van het gevecht om te kunnen blijven zorgen......
Vorige week kreeg ik een nieuw PGB aangeboden door het CIZ. Een PGB dat beter bij onze situatie zou passen. In eerste instantie leek het heel mooi. Zouden we nu eindelijk wat vaker gebruik kunnen maken van logeren? Zouden we dan eindelijk zonder stress wat meer tijd in het weekend vrij kunnen maken voor de twee jongsten?
Het mag niet zo zijn, omgerekend is het niet meer dan wat we nu hebben en de tarieven opvragend van ZoZijn weet ik inmiddels dat de twee etmalen logeren niet dekkend zijn voor het effectief logeren……. Blij met een hele dode mus.
Maar, als ik het goed begrijp, staat alles toch op losse schroeven. Alles waar wij in de loop der tijd voor hebben gevochten (zie eerdere blogs), de gesprekken met VWS, de heer Pomp, mevrouw Leeuwangh, om onze kwetsbare kinderen op de kaart te krijgen. Gesprekken om duidelijk te maken dat er kinderen zijn die nooit zullen participeren in de maatschappij, die geen enkele zelfredzaamheid hebben en ook nooit zullen krijgen. Kinderen die alleen maar inleveren en alleen met veel inzet en toewijding van anderen een gezellige dag kunnen hebben, maar die in een instelling verpieteren, omdat ook daar met grote messen doorheen gegaan is. De handen aan het bed weg de overhead onbetaalbaar.
Ja, de zorg wordt onbetaalbaar, maar dat komt niet door onze kindjes, maar door het vergiet dat de ‘overheid’ heet!!!
Het mag niet zo zijn, omgerekend is het niet meer dan wat we nu hebben en de tarieven opvragend van ZoZijn weet ik inmiddels dat de twee etmalen logeren niet dekkend zijn voor het effectief logeren……. Blij met een hele dode mus.
Maar, als ik het goed begrijp, staat alles toch op losse schroeven. Alles waar wij in de loop der tijd voor hebben gevochten (zie eerdere blogs), de gesprekken met VWS, de heer Pomp, mevrouw Leeuwangh, om onze kwetsbare kinderen op de kaart te krijgen. Gesprekken om duidelijk te maken dat er kinderen zijn die nooit zullen participeren in de maatschappij, die geen enkele zelfredzaamheid hebben en ook nooit zullen krijgen. Kinderen die alleen maar inleveren en alleen met veel inzet en toewijding van anderen een gezellige dag kunnen hebben, maar die in een instelling verpieteren, omdat ook daar met grote messen doorheen gegaan is. De handen aan het bed weg de overhead onbetaalbaar.
Ja, de zorg wordt onbetaalbaar, maar dat komt niet door onze kindjes, maar door het vergiet dat de ‘overheid’ heet!!!
VWS zet het mes in het pgb
3 november 2010
Staatssecretaris Marlies Veldhuijzen van Zanten-Hyllner van VWS neemt deze week waarschijnlijk maatregelen om de kosten van het persoonsgebonden budget (pgb) te beteugelen. De instroom wordt beperkt en sommige tarieven gaan fors omlaag.
Dat staat hoogstwaarschijnlijk in een brief die de staatssecretaris deze week naar de Tweede Kamer stuurt. In het Introductiedossier bewindspersonen kondigt VWS maatregelen aan om het pgb ‘solide’ te maken, omdat het aantal budgethouders te snel groeit. VWS gaat het pgb beperken tot mensen die echt zelf voor het pgb kiezen en in staat zijn om de regie over hun eigen leven te voeren.
Grootste klap
Als Veldhuijzen van Zanten akkoord gaat met de plannen van haar ambtenaren, valt de grootste klap bij pgb-houders die geïndiceerd zijn voor verblijf. Het gaat om zo’n 13.000 thuiswonende ouderen, en gehandicapten en ggz-cliënten in wooninitiatieven van ouders. Van hen ontvangt 10.000 een zogeheten pgb-zzp, omdat sinds 2007 de AWBZ-aanspraken worden uitgedrukt in een zorgzwaartepakket (zzp). Bij deze categorie verdwijnt de opslag voor tijdelijk verblijf. Die is gemiddeld 10.000 euro per pgb per jaar. Daar komt weliswaar een toeslag van ruim 3200 euro voor huishoudelijke hulp voor terug, maar per saldo gaan mensen met een pgb-zzp er jaarlijks 7000 euro op achteruit.
Steeds meer budgethouders
Volgens recente cijfers van het College voor zorgverzekeringen is het aantal budgethouders in de periode 2004-2009 gemiddeld met 11,7 procent gestegen tot ruim 113.000. Nu zijn dat er ongeveer 120.000. De kosten namen jaarlijks gemiddeld met 21,2 procent toe tot ruim twee miljard in 2009. Voor 2010 verwacht het CVZ een forse overschrijding, want het subsidieplafond van 2,36 miljard euro was in juni al op.
Onterecht straffen
Met Prinsjesdag maakte VWS al bekend dat alle pgb-tarieven per 1 januari 2011 met 3 procent omlaag gaan. Saers vindt dat niet terecht. "40 procent van de pgb-houders vraagt een pgb aan uit nood. Omdat er geen plek is bij instellingen en omdat zij niet het juiste aanbod hebben. Hoe kun je nu alle pgb-houders daarvoor straffen?” (Zorgvisie – Bart Kiers)
Staatssecretaris Marlies Veldhuijzen van Zanten-Hyllner van VWS neemt deze week waarschijnlijk maatregelen om de kosten van het persoonsgebonden budget (pgb) te beteugelen. De instroom wordt beperkt en sommige tarieven gaan fors omlaag.
Dat staat hoogstwaarschijnlijk in een brief die de staatssecretaris deze week naar de Tweede Kamer stuurt. In het Introductiedossier bewindspersonen kondigt VWS maatregelen aan om het pgb ‘solide’ te maken, omdat het aantal budgethouders te snel groeit. VWS gaat het pgb beperken tot mensen die echt zelf voor het pgb kiezen en in staat zijn om de regie over hun eigen leven te voeren.
Grootste klap
Als Veldhuijzen van Zanten akkoord gaat met de plannen van haar ambtenaren, valt de grootste klap bij pgb-houders die geïndiceerd zijn voor verblijf. Het gaat om zo’n 13.000 thuiswonende ouderen, en gehandicapten en ggz-cliënten in wooninitiatieven van ouders. Van hen ontvangt 10.000 een zogeheten pgb-zzp, omdat sinds 2007 de AWBZ-aanspraken worden uitgedrukt in een zorgzwaartepakket (zzp). Bij deze categorie verdwijnt de opslag voor tijdelijk verblijf. Die is gemiddeld 10.000 euro per pgb per jaar. Daar komt weliswaar een toeslag van ruim 3200 euro voor huishoudelijke hulp voor terug, maar per saldo gaan mensen met een pgb-zzp er jaarlijks 7000 euro op achteruit.
Steeds meer budgethouders
Volgens recente cijfers van het College voor zorgverzekeringen is het aantal budgethouders in de periode 2004-2009 gemiddeld met 11,7 procent gestegen tot ruim 113.000. Nu zijn dat er ongeveer 120.000. De kosten namen jaarlijks gemiddeld met 21,2 procent toe tot ruim twee miljard in 2009. Voor 2010 verwacht het CVZ een forse overschrijding, want het subsidieplafond van 2,36 miljard euro was in juni al op.
Onterecht straffen
Met Prinsjesdag maakte VWS al bekend dat alle pgb-tarieven per 1 januari 2011 met 3 procent omlaag gaan. Saers vindt dat niet terecht. "40 procent van de pgb-houders vraagt een pgb aan uit nood. Omdat er geen plek is bij instellingen en omdat zij niet het juiste aanbod hebben. Hoe kun je nu alle pgb-houders daarvoor straffen?” (Zorgvisie – Bart Kiers)
maandag 1 november 2010
haloween
Gisteren werd Max gebeld door een vriendje, of zij samen Haloween zouden ‘lopen’?
Tja, waarom niet, Max had er zin in, Bram vindt wandelen buiten leuk/lekker en na een redelijk saai weekend toch iets om naar uit te kijken!
Alfred is dit weekend verhuisd. Het hokken met een huisheks is ingewisseld voor een hok alleen op 700 meter van zijn werk! De bus was mee, dus wij zaten hier een beetje vast.
Met wat moeite (die jongen heeft echt lood in zijn kont) Bram ingeladen en de kids mee naar het huis van Finn. Daar 3 te griezelige outfits uitgezocht en op pad.
Snoep of je leven anders je onderbroek geven……….. ????? Dat laatste heb ik ze uiteindelijk uit weten te praten! We zijn naar de nieuwbouwwijk gegaan. De mensen daar hebben een onrustige avond gehad. Hordes heel enge kinderen liepen daar van deur naar deur, te zeuren om snoep. Mijn clubje helemaal blij. Bram deed ook goed mee, heksenhoed op, wapperend met zijn armen, luid steunend met zijn hyperventilatie ademhaling.
Een paar kinderen stonden beteuterd naar hem te kijken: Is hij gehandicapt? Heel flauw, snel op hun afrijdend mijn antwoord: Nee, hij is gewoon heel eng!!!!!!!!
maandag 25 oktober 2010
Karin Zanen † (24 oktober 2010)
Een blog opstarten is heel makkelijk, er op schrijven ook als er veel gebeurd. De laatste tijd is hier niet veel nieuws aan de hand. Bram kabbelt verder, Josephine en Max gaan naar school en we wachten even af hoe het zal gaan dit jaar. Max vindt school momenteel zo fijn dat al bakt hij er niets van, toch maakt het me blij en Josephine is een heel ander kind en daar maak ik me minder zorgen over. De tijd zal leren of dat onterecht is……
Toch wilde ik vandaag opeens weer wat schrijven. Ik hoorde nl, op het schoolplein nota bene, dat mijn overbuurvrouw vannacht is overleden. Een jonge vrouw, 4 jonge kinderen, hard werkende man, de spil van de familie, zomaar weg!
Ik had begrepen dat zij woensdag al was overleden en voelde mij heel raar dat ik daar niets van heb meegekregen, helemaal niets….. Ik heb mijn eigen onmacht maar ingeslikt en ben er maar direct naartoe gegaan om waar dan ook en hoe dan ook, mijn hulp aan te bieden. Al is het met de hond wandelen, als dat helpt, …….. zo bood ik aan, aan de man van Karin. De man van Karin die ik helemaal niet ken. Ik ken Karin van de straat, van school, van een kopje koffie ’s ochtends als het lekker stil is in huis, kinderen op school. Uit de reactie maak ik op dat ze helemaal niet woensdag is overleden, maar net vannacht!! Voor het zelfde geld was ik gister al gegaan als ik gister de info had gekregen die ik vandaag kreeg, brrrrr……
Maar ze is er niet meer. Een plotselinge hartstilstand. 4 kinderen die van alles hebben geprobeerd, in de buurt hebben staan roepen, 112 hebben gebeld, door het raam haar kamer in zijn geklommen (ze lag voor de deur), haar op bed hebben gelegd, etc. Ze ademde weer toen de ambulance kwam, maar het had geen zin. Ze had te lang niet genoeg zuurstof gehad…..
Vervolg
Een leuk gezin werd een ontredderd gezin. Een hardwerkende, schijnbaar emotieloze man werd een betrokken lieve vader. We maakten ons allemaal zorgen in het dorp, de bakker, de slager, de juf, de buurvrouw, een vriend, een vriendin. Hoe moet dit nu verder.…..
En nu, een week later, zien we een verdrietig, hecht, liefdevol en sterk gezin. Onze zorgen zijn er nog wel, maar ze zijn inmiddels wel gekoppeld aan vertrouwen, vertrouwen omdat Karin een mooi gezin achter laat en ook al was het veel te kort, zij heeft het knap gedaan, het zorgen……
Vaders huilen niet en moeders gaan niet dood.
Nu is er een moeder dood en huilt deze vader ……..
Zo begon Ad de dienst voor zijn vrouw, woorden die mij erg ontroeren.
Het leven kan heel kort zijn, zo blijkt maar weer. Als er mensen zijn die dat horen te weten zijn Alfred en ik dat wel. Veel te jong verloor Alfred zijn ouders en ik mijn vader. Waarom leven we dan toch alsof we onsterfelijk zijn? Alsof onze tijd om te genieten nog komen gaat? Laten we alsjeblieft lering trekken uit dit vreselijke verhaal.
Toch wilde ik vandaag opeens weer wat schrijven. Ik hoorde nl, op het schoolplein nota bene, dat mijn overbuurvrouw vannacht is overleden. Een jonge vrouw, 4 jonge kinderen, hard werkende man, de spil van de familie, zomaar weg!
Ik had begrepen dat zij woensdag al was overleden en voelde mij heel raar dat ik daar niets van heb meegekregen, helemaal niets….. Ik heb mijn eigen onmacht maar ingeslikt en ben er maar direct naartoe gegaan om waar dan ook en hoe dan ook, mijn hulp aan te bieden. Al is het met de hond wandelen, als dat helpt, …….. zo bood ik aan, aan de man van Karin. De man van Karin die ik helemaal niet ken. Ik ken Karin van de straat, van school, van een kopje koffie ’s ochtends als het lekker stil is in huis, kinderen op school. Uit de reactie maak ik op dat ze helemaal niet woensdag is overleden, maar net vannacht!! Voor het zelfde geld was ik gister al gegaan als ik gister de info had gekregen die ik vandaag kreeg, brrrrr……
Maar ze is er niet meer. Een plotselinge hartstilstand. 4 kinderen die van alles hebben geprobeerd, in de buurt hebben staan roepen, 112 hebben gebeld, door het raam haar kamer in zijn geklommen (ze lag voor de deur), haar op bed hebben gelegd, etc. Ze ademde weer toen de ambulance kwam, maar het had geen zin. Ze had te lang niet genoeg zuurstof gehad…..
Vervolg
Een leuk gezin werd een ontredderd gezin. Een hardwerkende, schijnbaar emotieloze man werd een betrokken lieve vader. We maakten ons allemaal zorgen in het dorp, de bakker, de slager, de juf, de buurvrouw, een vriend, een vriendin. Hoe moet dit nu verder.…..
En nu, een week later, zien we een verdrietig, hecht, liefdevol en sterk gezin. Onze zorgen zijn er nog wel, maar ze zijn inmiddels wel gekoppeld aan vertrouwen, vertrouwen omdat Karin een mooi gezin achter laat en ook al was het veel te kort, zij heeft het knap gedaan, het zorgen……
Vaders huilen niet en moeders gaan niet dood.
Nu is er een moeder dood en huilt deze vader ……..
Zo begon Ad de dienst voor zijn vrouw, woorden die mij erg ontroeren.
Het leven kan heel kort zijn, zo blijkt maar weer. Als er mensen zijn die dat horen te weten zijn Alfred en ik dat wel. Veel te jong verloor Alfred zijn ouders en ik mijn vader. Waarom leven we dan toch alsof we onsterfelijk zijn? Alsof onze tijd om te genieten nog komen gaat? Laten we alsjeblieft lering trekken uit dit vreselijke verhaal.
zondag 5 september 2010
Ik schreef al dat het schooljaar weer begonnen was en inderdaad, als een vloedgolf blijft alles over ons heen spoelen.
School en zijn vaste tijden, opstaan, aankleden, ontbijten, tassen klaar en naar school, lunchen, gymtassen, weer naar school en weer ophalen. Omkleden sporten, heen en weer. Koken, het moet gezond, douchen en iedereen weer in bed zien te krijgen. Telefoontjes, telefoontjes. Aandacht verdelen. PGB, WMO, KPN, APK, de Rioolontstopper, het schoolbeleid, de garage voor de bus, nieuwe baan, hockey, tennis, verjaardagen, poetsen en wassen en nog eens wassen, regen, te veel regen, lekkage……..
oef, ik wil weer weg, ik wil op vakantie!!
School en zijn vaste tijden, opstaan, aankleden, ontbijten, tassen klaar en naar school, lunchen, gymtassen, weer naar school en weer ophalen. Omkleden sporten, heen en weer. Koken, het moet gezond, douchen en iedereen weer in bed zien te krijgen. Telefoontjes, telefoontjes. Aandacht verdelen. PGB, WMO, KPN, APK, de Rioolontstopper, het schoolbeleid, de garage voor de bus, nieuwe baan, hockey, tennis, verjaardagen, poetsen en wassen en nog eens wassen, regen, te veel regen, lekkage……..
oef, ik wil weer weg, ik wil op vakantie!!
donderdag 2 september 2010
woensdag 1 september 2010
En weer is het een tijdje geleden……
De scholen zijn weer begonnen, de vakantie is voorbij.
Ook wij zijn dit jaar weg geweest, twee weken zelfs en het was heerlijk! Aan het einde van de twee weken hadden we allemaal zin om naar huis te gaan, een nieuw jaar te beginnen.
Je komt uitgerust terug, met een lekker kleurtje op je huid en een relaxed gevoel van binnen. Bram krijgt een dikke knuffel, hij ziet er goed uit, ook hij heeft het goed gehad. Op het huis werd gepast, dus daar ook geen verrassingen, TOP!
We weten dat gevoel precies één dag vast te houden. Op maandag moet iedereen weer naar school. Natuurlijk zijn de kinderen niet wakker te krijgen, maar het moet. Op de valreep lopen we het plein op. De kinderen zijn blij hun vriendjes en vriendinnetjes weer te zien en gaan hun nieuwe klassen in.
Ik kijk om mij heen en zie het bekokstoof alweer om mij heen. Wie speelt er met wie en wat gaan we doen, gaan we koffie drinken en wie mag er wel en wie niet. Doet die en die wel genoeg moeite of is ze zo laks dat ze eigenlijk niet verdient om mee te doen. Tussen het geklets door vraagt nog iemand hoe was je vakantie? Maar ze wacht niet lang genoeg om je antwoord te horen, ze is alweer door gelopen……
Het schooljaar is weer begonnen en ik heb er helemaal geen zin in!
Ook wij zijn dit jaar weg geweest, twee weken zelfs en het was heerlijk! Aan het einde van de twee weken hadden we allemaal zin om naar huis te gaan, een nieuw jaar te beginnen.
Je komt uitgerust terug, met een lekker kleurtje op je huid en een relaxed gevoel van binnen. Bram krijgt een dikke knuffel, hij ziet er goed uit, ook hij heeft het goed gehad. Op het huis werd gepast, dus daar ook geen verrassingen, TOP!
We weten dat gevoel precies één dag vast te houden. Op maandag moet iedereen weer naar school. Natuurlijk zijn de kinderen niet wakker te krijgen, maar het moet. Op de valreep lopen we het plein op. De kinderen zijn blij hun vriendjes en vriendinnetjes weer te zien en gaan hun nieuwe klassen in.
Ik kijk om mij heen en zie het bekokstoof alweer om mij heen. Wie speelt er met wie en wat gaan we doen, gaan we koffie drinken en wie mag er wel en wie niet. Doet die en die wel genoeg moeite of is ze zo laks dat ze eigenlijk niet verdient om mee te doen. Tussen het geklets door vraagt nog iemand hoe was je vakantie? Maar ze wacht niet lang genoeg om je antwoord te horen, ze is alweer door gelopen……
Het schooljaar is weer begonnen en ik heb er helemaal geen zin in!
woensdag 28 juli 2010
Het is lang geleden, ik had gewoon even geen zin. Niet omdat er iets was, maar gewoon, het was warm, kids vakantie en een hoop onrust.
De onrust is er nog, de kids hebben nog steeds vakantie en eigenlijk kan ik nog steeds niet echt de juiste woorden vinden om een mooi/leuk/grappig/ludiek/verassend/what ever stukje te schrijven…………
Er zijn genoeg onderwerpen:
Max is jarig geweest en heeft op de valreep van de vakantie nog een erg leuk verjaardagsfeestje gehad…..
Alfred is aan het stoeien met banen, een verhaal apart…….
Mijn Oom, de broer van mijn moeder is overleden, het laatste familielid van hun generatie…..
Joos en Max hadden beroerde cito scores, de één omdat ie niet durft, de ander omdat ze “geen zin heeft”………
Ik ruzie heb gezocht met de basisschool en bang ben dat het juist tegen mijn kinderen gaat werken…..
Ik vorige week mijn eerste agenda (als redacteur) in ontvangst heb kunnen nemen…….
Ik vandaag weer een herindicatie- gesprek heb gevoerd en we7 weken na aanvraag te horen hebben gekregen dat we over 13 weken horen of Bram zijn rolstoel, waar hij uitgegroeid is, vergroot mag worden……
Bram ondanks wat last van de warmte, best lekker door hobbelt……
Bram zijn eerste baardhaartjes aan het groeien zijn, samen met de puistjes, zijn natuurlijke musk-geur en de rest (!!) levend bewijs dat hij een nieuwe fase in gaat…….
Eigenlijk best veel, maar ik beperk me maar tot wat foto’s van het feestje, die zijn het leukst!
het uilskuiken!!
uilenballen pluizen...
...wat is daar toch...?
De onrust is er nog, de kids hebben nog steeds vakantie en eigenlijk kan ik nog steeds niet echt de juiste woorden vinden om een mooi/leuk/grappig/ludiek/verassend/what ever stukje te schrijven…………
Er zijn genoeg onderwerpen:
Max is jarig geweest en heeft op de valreep van de vakantie nog een erg leuk verjaardagsfeestje gehad…..
Alfred is aan het stoeien met banen, een verhaal apart…….
Mijn Oom, de broer van mijn moeder is overleden, het laatste familielid van hun generatie…..
Joos en Max hadden beroerde cito scores, de één omdat ie niet durft, de ander omdat ze “geen zin heeft”………
Ik ruzie heb gezocht met de basisschool en bang ben dat het juist tegen mijn kinderen gaat werken…..
Ik vorige week mijn eerste agenda (als redacteur) in ontvangst heb kunnen nemen…….
Ik vandaag weer een herindicatie- gesprek heb gevoerd en we7 weken na aanvraag te horen hebben gekregen dat we over 13 weken horen of Bram zijn rolstoel, waar hij uitgegroeid is, vergroot mag worden……
Bram ondanks wat last van de warmte, best lekker door hobbelt……
Bram zijn eerste baardhaartjes aan het groeien zijn, samen met de puistjes, zijn natuurlijke musk-geur en de rest (!!) levend bewijs dat hij een nieuwe fase in gaat…….
Eigenlijk best veel, maar ik beperk me maar tot wat foto’s van het feestje, die zijn het leukst!
het uilskuiken!!
uilenballen pluizen...
...wat is daar toch...?
maandag 28 juni 2010
Saar heeft een fijn thuis!
Tja, het voelt niet fijn en toch goed tegelijk.
Met al onze goede zorgen, een gezonde en vrolijke dosis aandacht van de kinderen en een voorzichtig opvoedende hand van mij is Saar snel omgeturnd tot een gezellige leergierige jonge Basset. Loops, verharend en steeds ondernemender was ze een duidelijke aanwezigheid binnen het gezin!
Tijd om snel een vaste nieuwe baas voor haar te zoeken en die was dan ook zo gevonden. Wie smelt er nou niet voor zo’n koddig ding?
Met de komst van de nieuwe baas, kwam hier natuurlijk ook de climax van het experiment. Je kan er natuurlijk over praten, proberen iedereen er steeds van te doordringen dat het moment gaat komen, van te voren uitleggen dat het ook pijn gaat doen, etc. Maar het echte moment leert pas hoe het werkelijk is!
En natuurlijk was het pijnlijk……..
Saar vond het prima. Joos zei met iets te harde stem: nou dat was dat dan weer!! Maxje zat te huilen op de bank. Ik ging naar hem toe en nam hem op schoot en prompt daar was Joosje:
Màm….., màhàm….
Ja Joosje…….
Mam, je weet het toch?
Wat dan?
Dat weet je best……
Nee, wat dan?
Nou, je weet toch dat ik vreselijk jalours ben……..
Ze hebben allebei een geprinte foto naast hun bed en het gaat nu wel weer. Het is een beetje saai en ongezellig, maar het is ook goed zo.
Met al onze goede zorgen, een gezonde en vrolijke dosis aandacht van de kinderen en een voorzichtig opvoedende hand van mij is Saar snel omgeturnd tot een gezellige leergierige jonge Basset. Loops, verharend en steeds ondernemender was ze een duidelijke aanwezigheid binnen het gezin!
Tijd om snel een vaste nieuwe baas voor haar te zoeken en die was dan ook zo gevonden. Wie smelt er nou niet voor zo’n koddig ding?
Met de komst van de nieuwe baas, kwam hier natuurlijk ook de climax van het experiment. Je kan er natuurlijk over praten, proberen iedereen er steeds van te doordringen dat het moment gaat komen, van te voren uitleggen dat het ook pijn gaat doen, etc. Maar het echte moment leert pas hoe het werkelijk is!
En natuurlijk was het pijnlijk……..
Saar vond het prima. Joos zei met iets te harde stem: nou dat was dat dan weer!! Maxje zat te huilen op de bank. Ik ging naar hem toe en nam hem op schoot en prompt daar was Joosje:
Màm….., màhàm….
Ja Joosje…….
Mam, je weet het toch?
Wat dan?
Dat weet je best……
Nee, wat dan?
Nou, je weet toch dat ik vreselijk jalours ben……..
Ze hebben allebei een geprinte foto naast hun bed en het gaat nu wel weer. Het is een beetje saai en ongezellig, maar het is ook goed zo.
maandag 21 juni 2010
Hebben we veel te melden? Nee eigenlijk niet, vandaar ook de radio stilte denk ik. Soms modder je een tijdje aan. Niet tevreden, maar ontevreden is ook anders.
De nieuwe medicatie van Bram heeft zijn leuke tijd gehad. De blijdschap is weer voorbij, maar dit lag in de lijn der verwachtingen.
We hebben als beschreven een nieuwe orthese aangevraagd en daar is een brief aan de wethouder overheen gegaan. Had niet verwacht iets te horen, maar vorige week werd ik plots gebeld over mijn brief. Was het alweer vergeten, kon het niet helemaal plaatsen, schrijf zo vaak van me af……
De wethouder komt donderdag langs voor een gesprek! Als ik daar de aanvraag van een orthese mee kan bespoedigen, lijkt me fijn!!
Maar afgelopen zaterdag hadden we wel wat nieuws! De kinderen willen zo graag een hondje. Eerlijkheid gebied mij dat ik wat opzie tegen de verantwoordelijkheid de komende 10-15 jaar. Ik ben dol op honden, maar Katrien staat nog vers in mijn geheugen. Het arme beest degradeerde van plaats no. 1 met stip naar helemaal onderaan met al die kinderen van ons…… Toen liepen haar kanker gezwellen ook nog uit de hand en moesten we besluiten haar in te laten slapen. Een moment dat met grote regelmaat terugkomt in mijn gedachten.
Op het internet vond ik een site waar ze over te plaatsen Bassetten aanbieden. Een stichting die het welzijn van de basset hoog heeft. Ze vragen daar ook naar opvanggezinnen. Kijk en dat leek me wel wat.
Een hond die het nodig heeft opvangen, een paar weken, een paar maanden. Als het echt niet gaat, met de hond of in ons gezin door opname oid., dan trek je aan de bel en is er een oplossing die past bij de hond. Het leek mij een mooi compromis!
Zaterdag was het zover. Een hondje in nood. Nog geen jaar oud, komt nooit buiten, leeft in een bench en af en toe een honden ren, is meer dan 8 uur per dag alleen…….
We zijn naar Overloon getogen. Hebben het gecombineerd met een bezoek aan het legermuseum en toen om 5 uur was het zover, een kleine Katrien!
Een lief zachtaardig beest. Onder de poep, slechte vacht en geen idee wat nou mensen en commando’s zijn. Wil niet eten en heeft d’r spieren nauwelijks ontwikkeld, maar heeft een lief en open karakter. De kinderen zijn helemaal blij, hebben het vreselijk druk met de hond (is nieuwigheid, ik weet het), steeds wandelen en knuffelen, intens gelukkig……..
Klein puntje van zorg, onze Joos, die allergisch is voor katten en huisstofmeit is verdacht veel aan het niezen en snotteren, we zullen het zien……..
De nieuwe medicatie van Bram heeft zijn leuke tijd gehad. De blijdschap is weer voorbij, maar dit lag in de lijn der verwachtingen.
We hebben als beschreven een nieuwe orthese aangevraagd en daar is een brief aan de wethouder overheen gegaan. Had niet verwacht iets te horen, maar vorige week werd ik plots gebeld over mijn brief. Was het alweer vergeten, kon het niet helemaal plaatsen, schrijf zo vaak van me af……
De wethouder komt donderdag langs voor een gesprek! Als ik daar de aanvraag van een orthese mee kan bespoedigen, lijkt me fijn!!
Maar afgelopen zaterdag hadden we wel wat nieuws! De kinderen willen zo graag een hondje. Eerlijkheid gebied mij dat ik wat opzie tegen de verantwoordelijkheid de komende 10-15 jaar. Ik ben dol op honden, maar Katrien staat nog vers in mijn geheugen. Het arme beest degradeerde van plaats no. 1 met stip naar helemaal onderaan met al die kinderen van ons…… Toen liepen haar kanker gezwellen ook nog uit de hand en moesten we besluiten haar in te laten slapen. Een moment dat met grote regelmaat terugkomt in mijn gedachten.
Op het internet vond ik een site waar ze over te plaatsen Bassetten aanbieden. Een stichting die het welzijn van de basset hoog heeft. Ze vragen daar ook naar opvanggezinnen. Kijk en dat leek me wel wat.
Een hond die het nodig heeft opvangen, een paar weken, een paar maanden. Als het echt niet gaat, met de hond of in ons gezin door opname oid., dan trek je aan de bel en is er een oplossing die past bij de hond. Het leek mij een mooi compromis!
Zaterdag was het zover. Een hondje in nood. Nog geen jaar oud, komt nooit buiten, leeft in een bench en af en toe een honden ren, is meer dan 8 uur per dag alleen…….
We zijn naar Overloon getogen. Hebben het gecombineerd met een bezoek aan het legermuseum en toen om 5 uur was het zover, een kleine Katrien!
Een lief zachtaardig beest. Onder de poep, slechte vacht en geen idee wat nou mensen en commando’s zijn. Wil niet eten en heeft d’r spieren nauwelijks ontwikkeld, maar heeft een lief en open karakter. De kinderen zijn helemaal blij, hebben het vreselijk druk met de hond (is nieuwigheid, ik weet het), steeds wandelen en knuffelen, intens gelukkig……..
Klein puntje van zorg, onze Joos, die allergisch is voor katten en huisstofmeit is verdacht veel aan het niezen en snotteren, we zullen het zien……..
maandag 24 mei 2010
Mei vakantie
Het is alweer vakantie en nog een paar weken en dan is het alweer zomervakantie, da’s schrikken!!
Vakanties overvallen ons vaak een beetje. Alfred is niet iemand die je jan pinnen om te plannen en zelf ben ik er ook niet erg goed in. Ik wilde heel graag in de mei vakantie wat zon zien. Max is aan het kwakkelen, dan weer koorts en dan weer niet en daarbij, zon doet ons allen goed! Maar met die stomme as-wolk was ik als de dood om ver te gaan met het risico dat we niet op tijd terug zouden zijn. Op zich niet zo erg, maar als je één kind niet mee neemt, is dat toch een naar idee. Dus hebben we voor de tweede week Ameland geboekt.
De eerste week hebben we veel spelletjes gedaan, wat uitstapjes gemaakt en, de grote klapper, Wave-boards gekocht. Na een dag oefenen konden Joos en Max al heel aardig boarden.
Joos leerde sneller dan Max, ik hield even mijn hart vast, maar vast beraden zette Max door en nu kan hij het gelukkig wat beter/net zo goed als joos en is alles weer in evenwicht. Trots als een pauw zijn ze en heerlijk de hele dag buiten aan het prutsen. Het is een rib uit je lijf, maar het meer dan waard! Alfred en ik hebben ook een poging gedaan. Het gaat minder snel dan bij die kids, maar Alfred gaat nu ook vol trots rondjes over het terras. Ik? Ik ben met een enorme klapper gestrand. Mijn elleboog pimpelpaars, heel pijnlijk. Ik weet niet wat pijnlijker is, het besef dat mijn lijf tegenspartelt of mijn elleboog…….
De tweede week hebben we Bram overgedragen aan de goede zorgen van Lina, die weer terug was uit Tsjechië en de boot gepakt naar Ameland. Alfred kon niet mee omdat hij in Amsterdam en Zwitserland werd verwacht.
Max had al een paar dagen hoge koorts, maar ondanks dat er wel zin in.
De stemming zat er direct in, hoe verder we in het noorden kwamen hoe groter het vakantie gevoel. In de rij voor de boot waren de kinderen al aan het wadlopen en ervan overtuigd dat ze in het buitenland waren.
Het adres was ik kwijt, maar het eiland is zo klein dat je alles snel kan vinden. Ons hotel appartement was prima, kids vonden het super de lux. Voor hen een stapelbed, voor mij een tweepersoonsbed, een zitkamertje met tv, keukenblokje met alles er op en er aan, een badkamer en een balkon!
’s Avonds bestellen we eten uit het restaurant op onze kamer. Het wordt door een jonge man in kelners uniform gebracht op een trolley met van die zilveren schalen over het eten. Voor Joos en Max kan de pret niet op. Op tijd naar bed in de hoop dat de koorts zou zakken.
Toen we opstonden scheen de zon, we hebben direct fietsen gehuurd, lekkers gehaald bij de bakker en zijn gaan picknicken op het strand. Terwijl de kids in de branding aan het spelen waren, zat ik heerlijk beschut in de zon.
We hebben veel dingen bekeken, maar het strand bleef de hele week, weer of geen weer, favoriete! Toen wij woensdag middag op een terrasje zaten kwam de grote verassing voor de kinderen…………. PAPPA!!!!!! Ze waren helemaal door het dolle heen!
Vrijdag ochtend moesten we ons weer vroeg melden voor de boot. Alfred moest ergens in Friesland zijn en wij zijn maar naar Pieterburen gegaan. Helemaal boven langs door plaatsjes waar we nog nooit van gehoord hadden. ‘Kleine huisjes’ bv en verdomd, alleen maar kleine huisjes, direct buiten de dorpsgrens joekels van boerderijen :o) en ‘Om de hoek’
…..Waar ben je geboren? In kleine huisjes. Maar waar staan die dan? Om de hoek. Bij Pieter(s)buren!.....
Kids vonden het hilarisch. De zeehondjes waren schattig. Daarna hebben we nog wat gedronken bij een pastorie met een Heemtuin waar een enorme vijver was met kikkerdril. En toen zat het er op. Een stukje rijden en we waren weer thuis. Bram werd gebracht en die was vrolijk en goed te pas, ook hij had het goed naar zijn zin gehad. Met een voldaan gevoel kon de school weer beginnen!!
Tja en dan is het wel weer even een confrontatie: “yes, this is your life” Ik wil best weer weg!!
Abonneren op:
Posts (Atom)